رسم عاشق کشی

دوش می‌آﻣﺪ و رﺧﺴﺎره ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد
ﺗﺎ ﻛﺠﺎ ﺑﺎز دل ﻏﻤﺰدﻫﺎی ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد
رﺳﻢ ﻋﺎﺷﻖ ﻛﺸﻰ و ﺷﻴﻮه ﺷﻬﺮآﺷﻮﺑﻰ
ﺟﺎﻣﻬﺎی ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮ ﻗﺎﻣﺖ او دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد
ﺟﺎن ﻋﺸﺎق ﺳﭙﻨﺪ رخ ﺧﻮد ﻣﻴﺪاﻧﺴﺖ و
آﺗﺶ ﭼﻬﺮه ﺑﺪﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻛﻪ زارت ﺑﻜﺸﻢ ﻣﻴﺪﻳﺪم
ﻛﻪ ﻧﻬﺎﻧﺶ ﻧﻈﺮی ﺑﺎ ﻣﻦ دﻟﺴﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد
ﻛﻔﺮ زﻟﻔﺶ ره دﻳﻦ ﻣﻴﺰد و آن ﺳﻨﮕﻴﻨﺪل
در پی اش ﻣﺸﻌﻠﻰ از ﭼﻬﺮه ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد
دل ﺑﺴﻰ ﺧﻮن ﺑﻪ ﻛﻒ آورد وﻟﻰ دﻳﺪه ﺑﺮﻳﺨﺖ
ﻛﻪ ﺗﻠﻒ ﻛﺮد ﻛﻪ اﻧﺪوﺧﺘﻪ ﺑﻮد
ﻳﺎر ﻣﻔﺮوش ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻛﻪ ﺑﺴﻰ ﺳﻮد ﻧﻜﺮد
آﻧﻜﻪ ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻪ زر ﻧﺎﺳﺮه ﺑﻔﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد
ﮔﻔﺖ و ﺧﻮش ﮔﻔﺖ ﺑﺮو ﺧﺮﻗﻪ ﺑﺴﻮزان
ﺣﺎﻓﻆ ﻳﺎرب اﻳﻦ ﻗﻠﺐ ﺷﻨﺎﺳﻰ ز ﻛﻪ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد